Deze morgen probeerde ik op de trein tevergeefs in mijn nieuwe boek te geraken. Ik moet toegeven dat dit voor een deel te maken had met mijn book hangover. Dit is de onmogelijkheid om een nieuw boek te beginnen omdat je nog teveel in de wereld van je vorige boek zit. Nu, ik zag dat mijn overbuur ook moeite had om zich te concentreren en hij zat midden in zijn boek, van Tolkien nog wel. Dan moet er al veel misgaan om uit je boek gerukt te worden. De ware reden was een roodharige schoonheid. Niet zozeer haar uiterlijk (hoe zou het ook kunnen), maar wel haar gekleurde verhalen over haar studentenleven, zogen ons naar haar toe. In mijn geval waren die verhalen ongetwijfeld ook veel interessanter dan het begin van mijn boek.

“Ik zat ernstig te studeren in de bibliotheek” vertelde ze aan haar vriendin, die duidelijk uit het westen van het land kwam, aan de wuks en wei’s te horen.

“Toen ik merkte dat er de hele tijd ne hast naar mij aan het kijken was”, vertelde ze verder. Een zijdelingse blik deed me wel begrijpen waarom die gast zijn ogen niet van haar af kon houden. Ze had niet alleen rood haar, ze was ook helemaal rood gekleed.

“Vervolgens deed hij alsof hij een boek moest gaan halen, en terug op zijn stoel bleef hij maar naar mij kijken”

Mohow”, reageerde haar vriendin.

Helukkig ging hij uiteindelijk weg”

Ik zag dat Tolkien noch Donna Tartt weinig konden inbrengen tegen dit verhaal.

“Toen ik daarna zelf de bibliotheek wilde verlaten”, ging ze verder, “zag ik dat hij iets had laten liggen op zijn tafeltje. Ik was natuurlijk nieuwsgierig en kon niet anders dan stiekem langs het tafeltje lopen om te zien wat het was.”

“Mohow zeh”

“Toen ik dichterbij de tafel kwam, zag ik wat erop lag”

“En?!”

“Het was een groot wit blad met een tekst op”

Nu begon ik zelf toch ook wel heel nieuwsgierig te worden. Ik had mijn boek ondertussen al dicht gedaan, net als mijn overbuur trouwens.

“Weet je wat erop stond, op dat blad?”

“Vertel!!!” dachten of riepen we.

“Je hebt prachtig hoogblond haar. B.”

Even dacht ik Tolkien te zien knipogen naar Donna, maar het kan ook mijn verbeelding geweest zijn.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here