Toen ik deze week ging kijken en luisteren naar Bent Van Looy , verscheen op het aanvangsuur niet Bent maar een wat stuntelige man op het podium. Hij mompelde binnensmonds zijn naam waardoor ik nog steeds niet wist wie er voor me stond. Het was een Nederlander met enkel een gitaar, dat had ik wel begrepen. Het publiek begon al wat onrustig te schuiven op zijn stoel.

Hij tokkelde wat noten en toverde vervolgens geheel onverwacht de mooiste nachtegaalklanken de zaal in. Zijn stem daalde diep in je af om daar de fijnste snaren aan te tikken. Een half uur lang ondergedompeld in een emotionele massage van de geest. Afgewisseld met wat geestige grapjes van een te bescheiden zanger die zelfs de piano liet smelten waardoor het publiek ontdooide en het smeltwater rijkelijk stroomde.

Het was voor Bent dan ook moeilijk om dezelfde intensiteit op het podium te toveren. Daarvoor had hij net teveel stijl en cool die zijn te vaak gekwetste ziel leek te beschermen. Maar wat ben ik hem dankbaar voor het voorprogramma. Een man die in alles de antipode is van Bent: stijlloos, geen cool, zelfs zijn naam heeft hij niet mee: Tim Knol. En toch is hij het die ik in mijn hart mee naar huis nam.

 

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here